Na een redelijk goede nachtrust (ik had last van het ei in de fried rice van de lunch van gisteren)gaan we rond 8 uur op pad voor de 2e dag van onze trekking van Tirkdunga naar Gorepani.

We moeten vandaag klimmen van 1500 naar 2870 meter. Het is eigenlijk al te warm als we vertrekken. Het is afzien vandaag. Eerst loop ik nog op met Marja, maar ik koet haar al snel laten gaan. We klimmen via een stijle ongelijke trap al zig zaggend de berg op.
Ik doe het rustig aan, dat moet ook wel want de warmte laat het niet toe snel te lopen. Ik ben de laatste in de rij. Pushkar haalt mij in (hij is de laatste gids) en geeft aan waar we pauze gaan houden. " Doe maar rustig aan, ik wacht je wel op" geeft hij aan. Fijn dat hij er zo veel vertrouwen in heeft. Ik ben in staat om het op te geven. Het is echt zwaar. Om de paar stappen (terden) moet ik stoppen om op adem te komen en water te drinken. De zon brand en speelt mij daardoor extra parten. Het valt me trouwens mee dat ik geen spierpijn heb. Na die inspanning van gisteren en dan te bedenken dat je daarvoor 2 weken rustig aan hebt kunnen doen. Dat scheelt een hoop.
Langzaam maar zeker kom ik steeds dichter bij de eerste stop waar Pushkar op mij zit te wachten. Mijn 2 liter water is inmiddels op en ik ben nog geen 2 uur onderweg. Ik bestel ene koude cola en weer water voor onderweg. Volgens Pushkar hebben we er al 85 % van de klim er op zitten (jaja). Ik geef bij Pushkar aan dat ik nu al de beslissing heb genomen morgen niet mee te gaan naar Poon Hill voor de zons opkomst. Dat is een klim tot 3250 meter en weer terug en daarna weer klimmen aan de andere kant van de berg naar de volgende stop. ik zie dat niet zitten.

Pushkar gaat weer vooruit op naar Green Hill vieuw, waar we een koffie pauze zullen houden. volgens hem slechts 30 minuten lopen, maar ik heb al ingeschat dat dat toch minstens 45 minuten moet zijn met mijn tempo. En dat klopt inderdaad. Onderweg vraag ik een aantal tegemoed komende sjerpa's of ik nog wel goed loop en als ik dan eindelijk het bord Green Hill Vieuw zie kan ik van blijdschap mijn tranen niet bedwingen. Ik ben zo blij dat ik er ben en dat ik het eerste stuk heb overwonnen. Marja, Theo en anneke zitten er samen met Pushkar te wachten. Ik leg Pushkar uit (die er geschrokken uit ziet) dat mijn tranen van vruegde zijn en niet omdat er iets niet goed is met me. een lekkere bak koffie geeft de bruger weer moed (je weet niet half hoe lekker een bakje nescafe dan kan smaken)
op een uur (...) lopen hier vandaan ligt onze lunch plaats. restaurant Hungry Eyes. Ik loop samen met Marja op. Er zitten vlakke stukken in die makkelijk te lopen zijn, maar ook weer heel stijle stukken. Naar ongeveer een uur lopen nemen we pauze (3e liter water is er door). We zijn even aan het eind van onze conditie, maar iets zegt me dat we vlak bij het restaurant zijn en als we na 10 minuten pauze weer gaan lopen staat Pushkar ineens voor onze neus. Just 3 minutes to restaurant! Een deel van de groep zit er nog en we worden onder luid gejuich binnen gehaald. Op zich gaat het wel goed en herstel ik snel, maar het klimmen valt erg tegen. dat kost enorm veel energie.

Na de lunch is het nog 1 1/2 uur naar Gorepani (wiens tempo..??) Het eerste stuk is stijl en moeilijk(we moeten nog 300 meter stijgen). Ik loop weer mijn eigen tempo maar nu wel met de oogkleppen op. Gaan met die banaan. We stijgenmaar langzaam en ineens doemt in de verte een dorpje op Gorepani is bereikt!
We zitten nu op 2850 meter hoogte. Ik wordt getrakteerd op een lekkere kop thee met warme appelgebak. Heerlijk na zo'n inspanning. 4 liter vocht is er in totaal doorheen gegaan (koffie niet mee gerekend).
iedereen is een beetje bezorgt, of het wel goed gaat en net als gistren herstel ik verbazend snel. Dat komt vast omdat ik mijn eigen (langzame) tempo loop en met niet gek laat maken. Ik geef bij de groep aan niet mee te gaan naar Poon Hill. Dat ik dat na vandaag niet zie zitten en dat ik liever mijn energie bespaar voor de rest van de volgende dag. Na een lange en moeilijke dag is het heerlijk warm douchen in best wel een luxe lodge (voor begrippen). Ik heb vandaag mijn grenzen ker op keer moeten verleggen om door te (kunnen) gaan, maar het is me gelukt en ik ben trots op me zelf. Op naar dag 3 van de trekking

---