Na een zeer slechte nachtrust (er werd gevoetbalt op de gang om 2 uur 's nachts en er was een feestje boven onze kamer die tot 5 uur duurde) zijn we om 6 uur opgestaan en om 7:30 uur weggereden uit Cairo. Voor de veiligheid hebben we de hele reis door de woestijn een bewaker mee in een van onze 2 auto's (just to be sure)
De landschappen zijn prachtig en afwisselend. Net op het moment dat je denkt, nu heb ik hier genoeg van gezien veranderd het landschap in iets wat je totaal niet verwacht. Van bergen tot uitgestrekte vlaktes, van rotsen en stenen tot zandduinen, van kale ruimtes tot het groen van de oases.

We hebben rond 14 uur gegeten in een restaurant in de Bahariya oase. De oase is groter dan je zou denken. Uit de tekenfilms ken je een oase als een paar palmbomen (met kokosnoten..)en een klein meertje, maar in het echt bestaat een oase uit een groot stuk vruchtbaar grond met daarop kleine dorpjes en veel groen.In de Bahariya oase zou ik graag wat langer zijn gebleven, omdat hier de laatste jaren erg veel opgravingen zijn gedaan door dr. Zahir Hawas de beroemde Egyptoloog, deze oase staat ook wel bekend als de oase van de gouden mummies. Jammer genoeg maakten we hier alleen een stop om te eten en hebben we van de opgravingen niks gezien.

Na de lunch zijn we doorgereden naar de witte woestijn. Onderweg hebben we nog een stop gemaakt bij Cristal Mountain en de Black Mountain. Christal Mountain bevat allemaal bergkristallen, waardoor het zijn naam heeft gekregen. Als de zon hierop schijnt is dit een waar kleurenschouwspel. De kristallen liggen hier voor het oprapen, maar wees voorzichtig. Je mag hiervan niks invoeren in Nederland. De Black Mountain is een berg van 200 meter hoog die we met z'n allen hebben beklommen en vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de zwarte woestijn.
Rond 18 uur zijn we in de witte woestijn aangekomen en met dit landschap waan je je gelijk in een andere wereld. De witte paddestoelen (rotsen die door de wind zo zijn uitgesleten dat ze op paddestoelen lijken) geven de omgeving een onwerkelijke aanblik. Iemand noemde dat deze woestijn lijkt op een scene uit de Lord of the rings.Ik heb de film nooit gezien, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen.

Om bij ons kamp te komen moesten we ergens afslaan van de grote weg. Samir de chauffeur stuurde niet helemaal de juiste kant op en toen bleef de bus vast zitten in het fijne zand. Wij allemaal de bus uit en de heren duwen.Na een aantal minuten raakte de bus weer los en zo konden we verder reizen.
Volgens Essam was het kamp vlak bij en omdat we de hele dag al gezeten hadden zijn we gaan lopen. Na een wandeling van ongeveer 15 minuten, en intussen genietend van de zonsondergang kwamen we aan in het kamp. Daar hebben we bij het kampvuur geborreld en lekker gegeten (rijst met kip gebakken op het kampvuur)Tijdens het eten kregen we nog bezoek van een woestijnvosje. Na het eten hebben we nog nagepraat. We zijn nog maar zo kort als groep aan elkaar gekoppeld en toch hebben we al lol alsof we elkaar al jaren kennen.
Na al het geborrel en het steeds kouder worden in de woestijn, lieten onze blazen ons weten nu toch echt wel eens geleegd te willen worden. Iedereen had het zo lang mogelijk uit gesteld, maar de natuur kun je niet onderdrukken. Op zoek naar een rots of struik waar je achter kunt zitten was de enige oplossing (een Dixie vind je niet in de woestijn..). Vergeet niet een hoofdzaklamp mee te nemen zodat je je handen vrij hebt in het donker als je een "pit stop" moet maken. We zijn vroeg (rond 21:30 uur) op bed gegaan omdat we vroeg opwilden staan voor de zonsopgang.
We sliepen hier op matjes op de (harde) zandgrond, niet echt comfortabel, maar ja je bent nu eenmaal op een avontuurlijke rondreis. Als extra bescherming tegen de optrekkende kou had ik een aluminium isolatie matje onder mijn slaapzak liggen. Dit is makkelijk mee te nemen, erg licht van gewicht en klein van formaat en je hebt er erg veel voordeel van.